volg ons

Verhalen van medewerkers

Herma, medewerker huishoudelijke hulp

"Mijn belevenissen met een cliënte, of eigenlijk, een oude vriendin"

Herma, medewerker huishoudelijke hulp

De eerste keer dat ze zei dat ik zachtjes moest doen, omdat haar man nog in bed lag te slapen, dacht ik dat ze een grapje maakte. Haar man was immers al meer dan 10 jaar geleden overleden, en ik heb hem niet gekend. Ze bleef het de weken erna herhalen, en zo groei je een beetje mee in de verandering van de Alzheimer patiënt. Als ze zegt dat hij in bed ligt, zeg ik dat hij waarschijnlijk net weg is, want het bed is leeg. Als we het bed verschonen, en ik vraag of ze al een dikkere deken op bed wil, dan zegt ze dat ze het moet overleggen met haar man, maar voor haar hoeft het niet. We doen dan gewoon uit voorzorg een extra sprei op het bed, voor als haar man het koud heeft.

Altijd heeft ze de tafel 's morgens gedekt voor 4 of 5 personen. Er ligt voor iedereen een mandarijntje naast het bord, voldoende brood en beleg op tafel, en meestal een toetje erbij. Je kan zien dat ze een liefdevolle moeder is, alleen is er niemand buiten haarzelf die aanschuift. Het zelf koken gaat niet meer, maar er is hulp ingeschakeld voor het verwarmen van de maaltijden. Drie keer per week gaat ze naar de dagbesteding, ze vindt het leuk, en ziet er naar uit. Maar het besef van de dagen is er ook steeds minder. Zelf zegt ze dat ze naar gym gaat. Regelmatig kom ik haar tegen, en dan is ze weer naar “gym” geweest, en was er weer niemand, is ze haar sleutels kwijt, en kan niet in huis komen.

Ik verbaas mij over de tv afstandsbediening, die regelmatig op de telefoonoplader staat. Hoe ze het voor elkaar krijgt weet ik niet, maar ik weet zeker dat het niet gemakkelijk is. Of ze met de telefoon haar televisie bediend daar kan ik alleen naar gissen. Het is nu standaard, dat ze iets verteld of vraagt, en het zonder overdrijven wel tien keer herhaald. Ik vind het niet erg, en geef haar gewoon voor de tiende keer hetzelfde antwoord, en probeer dan vervolgens een ander onderwerp. We lachen veel, we hebben hetzelfde gevoel voor humor, we hebben echt wel een klik samen.

Fout geschreven teksten en schrijffouten, herkent ze feilloos, prachtig vind ik dit. Ze ziet wanneer ik naar de kapper ben geweest, of nieuwe schoenen heb. Langzaam veranderen toch de dagelijkse handelingen. Het ontbijt bestaat ook wel eens uit tuc koekjes, kaasstengels, chips of pepermuntkussentjes, maar altijd met bordjes en een gedekte tafel. Kopjes en schotels, waar voorheen mokken stonden. Tegenwoordig verdenk ik haar ervan, dat ze vieze kopjes schotels en bordjes op tafel zet, maar het maakt niet uit, er is toch niemand die er uit eet of drinkt s'morgens. De kam in de badkamer is vaak onvindbaar, en dan word er niet gekamd, bij vertrek vind ik er 4 in haar tasje. Ze dommelt meestal na 45 minuten in, maar soms zit ze ook voor zich uit te kijken. Ik vraag dan, waar zit u aan te denken. Ze zegt dan verzuchtend  'Mijn gedachten gaan alle kanten uit, ik kan het zelf niet eens meer volgen'. Ik hoor de wanhoop in haar stem, dat doet me pijn.

Een nieuwe periode breekt aan, en wacht ik samen met haar op het busje, dat haar naar de dagbesteding brengt. Ze vraagt regelmatig of ik met haar mee ga met het busje naar de dagbesteding. Ik zeg dan dat ik dolgraag zou willen, maar weer aan het werk moet gaan. Ze is veel rustiger, nu ze weet dat ik nog even met haar mee ga naar beneden. Beneden in de hal kunnen we nog even mensen kijken, en commentaar geven, en dat kan ze als geen ander. Gezellig, zegt ze dan. Ze stapt in het busje, we zwaaien naar elkaar, ik zie haar breed lachend zwaaien totdat we elkaar niet meer kunnen zien. Vandaag was het de laatste keer en de laatste dag, en de laatste keer uitzwaaien, na acht jaar. Ze gaat verhuizen naar een prachtig huis, met meerdere mensen om haar heen, en dag en nacht verzorging. Ik hoop dat ze nog lang en gelukkig in haar mooie nieuwe omgeving in goede gezondheid mag verblijven. Ik ga haar heel erg missen.

Wat een bijzondere tijd met deze positieve en goedlachse dame.

« naar overzicht