volg ons

Verhalen van medewerkers

Kiona van Essen, vrijwilliger De Havezate

"Ik help ouderen, maar ook mijzelf."

Kiona van Essen, vrijwilliger De Havezate

Zo’n 3 jaar is Kiona van Essen vrijwilliger bij Driezorg. Eerst bij Fermate en vanaf maart bij De Havezate. Via een vrijwilligersvacature kwam zij met Driezorg in aanraking. Het werken als vrijwilliger is voor Kiona een win-win situatie. “Ik help ouderen, maar ook mijzelf. Door dit werk zit ik niet meer thuis en beteken ik écht wat voor een ander”.

Het werk bij De Havezate bevalt Kiona goed. “Het personeel en andere vrijwilligers behandelen me niet als een klein kind. Ik voel mij gewaardeerd door de mensen om mij heen. Dat is zo fijn”. Kiona is wel eens anders gewend.  Zodra mensen weten van haar beperking (autisme), wordt zij vaak anders behandeld, merkt zij. Iets dat zij absoluut niet wil. “Ik ben volledig afgekeurd en heb een indicatie dagbesteding. Maar stil zitten of samen werken met anderen die een beperking hebben is niets voor mij. Ik maak mij liever nuttig en doe gewoon vrijwilligerswerk bij Driezorg”. In het vrijwilligerswerk wordt zij bij Driezorg begeleid door de coördinator welbevinden. “Ook heb ik één keer per drie weken een gesprek met mijn werkbegeleider”. Ieder half jaar komen zij en de thuisbegeleiding bijeen voor een evaluatie.

Het liefst heeft Kiona 1 op 1 contact met de bewoners. “Op dinsdag en donderdag breng ik koffie rond bij de bewoners. Het contact is dan erg leuk”. Op maandag helpt Kiona in het restaurant. Dat bewoners het waarderen dat Kiona langs komt, merkt ze wel. “De koffie kopjes staan vaak klaar en bewoners willen me altijd wat laten zien of hebben behoefte aan een praatje”. Daar trekt Kiona gerust anderhalf uur voor uit. “Ze willen vaak weten wat voor weer het buiten is en weke dag het is”. De mannen hebben een andere informatiebehoefte vertelt Kiona. “Die zijn meer geïnteresseerd in het laatste nieuws”. Rare dingen maakt ze ook wel mee. “Een bewoner wilde heel graag haar nieuwe ondergoed laten zien. Wel vreemd, maar ook wel weer grappig”.

De eenzaamheid van sommige bewoners valt Kiona op. “Bij één mevrouw ga ik echt zitten koffie drinken.  Zij is echt heel eenzaam. Ik luister alleen maar en zij praat”. Dat dit helpt, is te merken aan de houding van mevrouw. “Als ik binnen kom zit ze in elkaar gedoken, kijkt ze je niet aan en als ik weg ga zit ze rechtop en kijkt ze me aan. Een verschil van dag en nacht”. Kiona vindt dat er aandacht moet zijn voor eenzaamheid. “Bewoners moeten deelnemen aan activiteiten. Thuis zitten helpt niet als je eenzaam bent”.

Kiona raadt anderen zeker aan vrijwilligerswerk te doen. “Maar je kan mensen daar niet toe dwingen. Je moet het écht willen en enthousiast zijn. Vanuit de thuisbegeleiding zou vrijwilligerswerk wel wat meer aangemoedigd mogen worden”. Vooral de aandacht voor ouderen vindt Kiona als vrijwilliger heel belangrijk .”De zorg heeft vaak geen tijd voor een praatje of aandacht”. 

« naar overzicht